Als eerste bedankt voor alle reacties bij de vorige berichten, die we altijd met veel plezier lezen. Een kapot toetsenbord van de laptop en te goed vakantieweer heeft het bericht enigszins vertraagd, maar hier is die weer...... Er zijn ook weer nieuwe foto`s en een video toegevoegd.

Het is voor ons beiden de eerste keer dat we naar Bali gaan. We hebben eigenlijk nog niet in de Lonely Planet gekeken waar we naartoe willen gaan. We hebben wel via de mail tips gekregen van punten die zeker de moeite waard zijn. Judith` s verjaardags cadeautje, een pick up met een taxi van het vliegveld voelt heerlijk luxe. Vooral na drie vliegreizen van samen 24 uur. Rondrijdend met een taxi door het zuiden van Bali valt ons meteen op dat het verkeer erg hectisch is. De klamme warmte van de tropen, de geur van de kruidnagelsigaretten (kreptek) en rijst, yes we zijn in een ander continent.

Eten

Lopend door de smalle steegjes van Kuta Legian op zoek naar een hotel, zien we prachtige guesthouses, ingerichte tuinen vol met bloemen, kleine tempeltjes, kleine bakjes op de grond gevouwen van palmbladeren vol met

bloemetjes en wierook. De huizen zijn versierd met prachtig houtsnijwerk. Mensen hebben oog voor detail en een verfijnde smaak. Als we `s-avonds gaan eten in een warung, zien we gerechten die we ons bekend voorkomen; gado-gado, sate, nasi goreng, cap cay, foeyonghai. Het water loopt al uit de mond. Judith neemt gado gado en ik neem een nasi campur (kleine rijsttafel). Dit laatste gerecht eten we ook vaak als ontbijt of anders een pannenkoek. De bruine boterham met kaas hebben we al ver achter ons gelaten.

Natuur

De volgende bestemming waar we naartoe gaan is Ubud. Dit is een dorp waar ook de film “eat pray and love” deels is opgenomen. De tuin waar de wijze man zat hebben we meerdere malen gezien (denken we). We hebben hier een kamer in een homestay gevonden die uitkijkt op de rijstvelden. We fietsen rond in dit gebied en zien het ene na het andere trapsgewijze rijstveld, wat je ook in tijdschriften ziet. Aangezien het elke dag heeft geregend (het is geen moessontijd) sinds we in Indonesië zijn, is alles nog ontzettend groen. In Ubud zijn overal galeries met stijlvolle westerse kleren (soms voor westerse prijzen). Judith doet veel inspiratie voor jurkjes op. Ze vraagt waar ze het beste stof kopen en dat blijkt in Denpasar te zijn, in de Sulawesistraat. Wij de volgende dag naar Denpasar om stofjes te kopen. Maarten katoen voor overhemden en Judith katoen en zijde voor (het is zo mooi) een broek en een jurkje. J: Deze stofjesstraat is een walhalla, batik- en Ikatstoffen, vrolijke printjes en mooie zijde. Naast een enkele toerist komen indonesische vrouwen hier om stoffen te kopen voor o.a. hun sarong en ceremonieblouses van stretch kant.

Ubud is een kunstenaarsstadje overal galeries en ateliers. Ik tref een middelbare school docent tekenen op een stoepje naast een warung (ind.restaurant). Trots laat hij wat leerlingen werk zien. De onderwerpen hebben een traditioneel Balinees tintje: danser in kostuum, stilleven met avocado en ananas. Tot mijn verbazing zie ik een voorbeeld van een opdracht die ik zelf ook aan mijn leerlingen heb gegeven. een getekende voorkant van een stripboek. Even voelt Grootebroek weer heel dichtbij. Later die middag valt me op dat in de `art shops` soortgelijke schilderijen worden verkocht, wie weet door oud-leerlingen gemaakt.

M: We komen niet echt op een reisschema en laten ons gewoon leiden door wat de dag brengt. We besluiten richting de Gilli eilanden te gaan. Dit zijn 3 kleine eilanden in Noord westen van Lombok. Aangekomen op Gilli Air verwacht ik dat het een soort Goa (India) . Hutjes langs het strand, goedkoop en witte stranden. Na 3 uur zoeken en een lunch verder heb ik niks geschikt gevonden. Geschikt is hier wat binnen ons budget past, dit budget bepalen we per land en streek. Als ik terugkom bij Judith zeg ik dat er ook nog eens geen strand is om te liggen op dit eiland. Iets heeft ons hier gebracht alleen weten we het nog niet wat het zal zijn. Judith raakt aan de praat met de jongen van het restaurant, hij weet nog wel een plek bij familie van hem waar we zo even langs kunnen gaan. Zijn tante is niet thuis, zijn broers hotel zit vol, die van z` n neef is te duur en dan vinden we een betaalbare kamer in een homestay van een andere tante. Later hoor ik dat op het hele eiland maar twee familie`s wonen. Dit plekje voelt ook echt aan als of je bij de familie woont.

Mama

Het fijne van zo`n klein eiland is dat iedereen familie van elkaar is. Uiteindelijk komen we uit bij een homestay middenin de kampong (midden in het dorp). Ze heeft 4 kamers en naast de homestay is een warung van de zus van de eigenaresse. “Good cheap food”, we proberen het `s-avonds meteen uit. We krijgen nasi campur. Ze heeft allemaal kleine liflafjes met rijst erbij. We hebben de keuze uit Ikan (vis) of ayam (kip). Je kan ook een mix bestellen. Dit met wat groente erbij en kokos met pinda`s, maakt de maaltijd af. Na het eten dopen we de naam `Muslim warung` om in de Mama Muslim. Als we aan elkaar vragen waar gaan we vanmiddag/ vanavond eten, dan zeggen we 9 van de 10 keer “Bij mama!”. Zo zie je dat we enige heimwee krijgen op de helft van onze reis.

Duiken

Als we aan het einde van de middag even rondlopen, zine we een duikschool waar ze ook Nederlandse instructeurs hebben. We zijn absoluut niet van plan om te gaan duiken, maar we vragen toch wat het kost. Het eerste contact voelt meteen goed, de eigenaren blijken Nederlands te zijn. In de lonely planet hebben we gelezen dat dit 1 van de mooiste duikspots van Indonesië moet zijn. Als we de duikschool uitlopen begint het meteen te kriebelen. We hebben beiden wel eens een geslaagde proefduik gemaakt. Als er geen stranden zijn, dan maar de onderwaterwereld verkennen! We lopen terug en schrijven ons in.


De volgende ochtend beginnen we samen met een andere Nederlandse jongen met de `Padi Open water course` van 3 dagen. Dit betekent een boek uit je hoofd leren van 200 bladzijden, vragen maken, 5 video`s bekijken, theorie bespreken met de instructeur, oefeningen doen in een zwembad en 4 duiken in open water. Aan het einde van de 3 dagen krijg je nog een examen van 50 vragen en dan mag je een gecertificeerd scuba diver (tot 18 meter) noemen. We zijn beiden zo enthousiast geworden, en zeggen nu heel vaak: “Goh dit is goed duikweer zeg!”. Fijn dat we dit samen kunnen beleven.

Na 3 dagen intensieve cursus waren we ook wel moe. We gaan naar het andere eiland toe Gili Meno, waar nog minder mensen wonen en wat niet erg populair is bij toeristen. We vinden weer een homestay middenin de kampong, het dorp. De dagen worden gevuld met snorkelen en luieren. De hardloopschoenen haal ik weer uit de tas en ik ga om het eiland lopen. Dit viel ontzettend tegen om met 30 graden en een luchtvochtigheid van 95% te lopen.

J: op de Gili eilanden zwemmen dagelijks schildpadden. Een ochtend staan we vroeg op om schildpadden te kijken die elke ochtend op het strand schijnen te komen. Het zijn geen kleine roodwang schildpadjes uit de dierenwinkel, maar kanjers van 1 tot 1,5 meter. Helaas komt er die ochtend geen schildpad op het strand maar we zien er wel 1 zwemmen niet ver van de kant. Ik pak mijn snorkel en op aanwijzingen van mensen op de kant, zwem ik dapper de zee in. Opeens zie ik de schildpad voor me, rustig zeewier etend. Hij kijkt even op en gaat verder met eten. Ik zwem dichterbij tot op 1,5 meter afstand en houd mijn adem in van spanning en ontzag. Wat een mooi beest. Een kwartier blijf ik achter hem aanzwemmen, zelfs als ik in het diepere water naar beneden duik tot bijna naast hem, lijkt hij niet te schikken. Hij zwemt elegant en lijkt te zweven door het water. Wanneer er nog twee snorkelaars achter hem aankomen wordt hij zenuwachtig en zwemt snel richting het diepe koraalrif. Ik houd het tempo net niet bij en zwem mee tot ik hem niet meer kan zien. Dag schildpad!

Visa extensie

De hele tijd zitten we met 1 ding waar we niet zo`n goed beeld van krijgen en dat is de visa extensie. We hebben een visum van 30 dagen en die willen verlengen met 30 dagen. In de meeste landen is dit geen probleem, alleen in Indonesië blijkt dit wel tot kopzorgen te leiden. Op het internet zie je wilde verhalen staan, dat het zelfs niet kan en dat je het land uit moet gaan. In de Lonely Planet staat niks erover beschreven waar je het kan doen. Judith vindt op het internet een straat in Denpasar waar we moeten zijn.

We hebben goede verhalen gehoord over Sanur. Deze kustplaats ligt ook vlakbij Denpasar. Tegenover de homestay zit een naaiatelier die de jurk van Judith en de overhemden van Maarten kan naaien. Judith laat ook nog een broek maken, precies zoals ze hem getekend heeft. Vele woorden heeft het Bahasa Indonesia geleend uit het Nederlands. Dus een plooi, kraag, voering, linnen, katoen al die woorden zijn precies hetzelfde, handig want zo heb je minder last van spraakverwarring. Als we toch een pakket naar Nederland sturen laat ik ook meteen nog 2 schoenen op maat maken. Na een ritje in de bemo worden we ergens eruit gezet en we weten niet waar we zijn. Al lopend en vragend komen we bij het kantor immigrassi uit. We zien hier meerdere blanken zitten in een ruimte met veel stoelen. Wat doen al die mensen hier? Overheidsinstanties in dit soort landen zijn niet te vertrouwen. Ze zijn ontzettend corrupt. We hebben op het internet gelezen dat we een vlucht het land uit moeten hebben om dan opnieuw een 30 dagen visum aan te vragen. Het immigrasi kantor in Denpassar doet gelukkig niet moeilijk. In een week hebben we twee nieuwe visastempels in ons paspoort geregeld.

Nusa Lembongan

Om deze week op te vullen (zonder paspoort) gaan we naar een eiland aan de oostkust van Bali Nusa Lembongan. We hebben de beste kamer die we tot nu toe hebben gehad in Indonesië. Een ruime sfeervolle kamer met een openlucht badkamer. Hierdoor heb je geen nare geur in je badkamer en ook geen bezoek van insecten die dol zijn op vocht. Op dit eiland kan je goed duiken en snorkelen. Het koraal is hier van een grote schoonheid en er zijn ontzettend veel vissen. We kijken onze ogen uit en zijn blij met de duikbril en de snorkel die we voordat we naar de Gilli`s gingen hebben gekocht. Op onze eerste `funduik` (duik buiten een cursus om) gaat een Japanse jongen mee, die fotograaf is en een onderwatercamera bij zich heeft.

Tour d`amour

Eerste paasdag, het is rustig op straat vanwege de Sariswati ceremonie gisteravond. Na de banana pancake trekken we onze zwemkleren aan en lopen zo naar de zee. De zon is al warm en het is laag water. Als we een stukje hebben gezwommen gaan we staan in de rustige zee. We houden elkaar vast en genieten van het moment. De golven, het zeegras op de bodem, de stilte, het oneindige in onze blik. We kijken elkaar aan:“Judith, wil je met me trouwen?” “Ja” fluistert ze en huilt zachtjes op mijn schouder van geluk. Onze Tour d` amour is zo alvast een beetje huwelijksreis. Judith`s vader had toegestemd op voorwaarde dat we niet onderweg zouden trouwen, dus lieve mensen ergens volgend jaar komt onze Fete d`amour! :)