Aangekomen in het noorden van India dichtbij de grens van Pakistan en we volgen de stroom van de Ganges.

Amritsar Judith schrijft...

Na een treinreis die begon in Jodhpur zijn we bijna 20 uur later aangekomen in Amritsar. Amritsar is de hoofdstad van Punjab. De provincie waar de Sikhs vandaan komen. Onderweg leert een 18 jarige Sikh ons een paar woorden Punjabi, zoals `Satsiri akaal` wat hallo betekent. Deze woorden ken ik van de mantra`s van de yogales in Amersfoort. Ik herinner me dat de oorsprong van de Kundalini yoga in Punjab ligt, hier bij de Sikhs. Het verrast me en maakt me nieuwsgierig.


Gouden Tempel

In Amritsar ligt de belangrijkste tempel van de Sikhs: de gouden tempel. Het is een heel complex, waar op drukke dagen 60.000 mensen kunnen eten en verblijven. Dit is allemaal gratis. Het complex draait op donaties en er wordt veelal gewerkt met vrijwilligers. We zitten aan de rand van de vijver en kijken naar de tempel. Er komt een man met een paarse tulband op ons toe lopen. Hij vraagt ons of we in het complex verblijven, en we raken aan de praat. Hij vertelt ons al lopend door het gebouwencomplex over het Sikhisme en zijn beleving ervan. Het Sikhisme is geen godsdienst, maar een praktische en logische levensovertuiging. De basisgedachte is dat alles `een` is. Het is als een waterdruppel die in de oceaan valt, kan je die ene druppel dan nog onderscheiden van de oceaan? Ze geloven niet in goed en kwaad, ook dit is een. We lopen verder en zien op verschillende plekken in kleine hokjes mannen zitten die uit het heilige boek van de Sikhs lezen: de Guru Grant Sahib. Dit boek is geschreven door de grondlegger van het Sikhisme Guru Nanak. Wat mij aanspreekt is dat Sikhs hun hele leven lang student blijven, de Guru Grant Sahib is hun meester. Onze rondleider zou het Sikhisme samenvatten in 1 woord:Delen. Dit is reden dat allesgratis isen zo voor iedereen toegankelijk op elk moment van de dag. In de gouden tempel eten rijk en arm hetzelfde voedsel. Er is een groot gevoel van saamhorigheid. Ongeacht religieuze achtergrond of sociaal milieu mensenkomen hier samen om te bidden, te danken en te leren.

Een bijzondere anekdote
Een paar weken geleden leidde onze gids een stel Iraniers door het gouden tempel complex. Op een gegeven moment zei 1 van de Iraniers dat het tijd was om te bidden. Op dat moment stonden ze op een plein voor een van de belangrijkste plekken het complex. “Waar kunnen we ons gebed doen?”, vroeg de Iranier. Onze gids zei, volgens de Koran is God overal, is het niet? Dus zal God ook hier in de gouden tempel zijn. Je mag hier bidden als je wilt, deze tempel is van iedereen die het hogere zoekt. De Iraniers keken hem enigszins verrast aan en begonnen even later hun gebeden op het plein voor de tempel. Ze werden door niemand gestoord of aangesproken, iedereen die het zag liep er rustig omheen. Ik kreeg kippevel van ontroering toen ik deze anekdote hoorde.

In het complex is een groot water waar middenin de gouden tempel staat. Deze tempel is met 750 kg goud gedecoreerd. Langs het water lopen we een rondje om de tempel heen. Door de luidsprekers horen we de woorden uit de Grant Sahib als een mantra weerklinken. Ik voel me tot rust komen en bemerk dat er een sterke energie rondgaat. Wat een bijzondere en vredige plek.

Maarten schrijft...

Chello Pakistan
Chello betekent “gaan” in het Nederlands. Dit zeg je tegen iemand, als je wilt dat iets vertrekt. Of dit nu een vervoermiddel of een mens is. Je zegt dit woord wel een paar keer op een dag. Als een bedelaar of iemand anders irritant aanhoudend je aanspreekt of aan je arm trekt, dan zeg je “Chello Pakistan!”. Zonder uitzondering gaan ze dan weg. Dit is namelijk 1 van de ergste dingen die je tegen een Indier kan zeggen. India en Pakistan leven al tientallen jaren op zeer gespannen voet met elkaar. President Clinton omschreef het grensgebied als het meest gespannen stuk van de wereld.

Nu zitten we ongeveer 30 km bij de Pakistaanse grens vandaan. Wat is daar nu te doen, zie ik je al denken. Een grens is toch een grens. Stempeltje eruit, stempeltje erin. Nou deze grens is niet zomaar een grens. Aan de grens hebben ze een half rond stadion met plek voor ruim 2.000 man aan beide kanten gebouwd. Het is namelijk een bestemming voor familie uitjes. Ja, en dat voor 2 landen die op voet van oorlog met elkaar leven. India blijkt nogmaals een land vol tegenstellingen.

Pook tussen mijn benen
We gaan aan het einde van de middag met een taxi naar de grens. De taxichauffeur zegt tegen ons dat we voorin kunnen zitten met zijn tweeën. Even voor het beeld, het is zo`n Suzuki bestelbusje, waar je net met zijn tweeën voorin kan zitten. “Ik ga wel in het midden zitten” , en dat blijkt een goede beslissing. Aangezien ik de versnellingspook tussen me benen krijg. Als de chauffeur in zijn 4 schakelt, moet ik een beetje verzitten om dit voor elkaar te krijgen.

Achterin zitten ook nog 6 mannen. Dus met 9 man in zo`n busje. Na een rit van een uur door niemandsland, met af en toe een serie tanks en militaire barakken, komen we een kilometer voor de grens aan. We hebben een tasje met eten en drinken meegenomen. De chauffeur geeft aan dat dat niet toegestaan is. Zelfs het tasje van de fotocamera moet achterblijven in de auto. We komen aan bij een enorme rij mensen die wachten voor de security. Uiteraard mannen en vrouwen gescheiden. Je merkt dat er een beetje een gespannen sfeer is. Het is 16:45 uur en om 17 uur begint het. We lopen langs de VIP poort en een militair geeft aan dat we bij de VIP`s mogen zitten. We moeten wel rennen, want het is al begonnen. We komen nog langs 3 militairen. Op de weg voor ons is een middelbare schoolklas aan het dansen op een nummer uit de film Slumdog Milionaire: Jay Hoo wat `hoera` betekent in het Hindi. Voor de rest houden een paar militairen de tribunes goed in de gaten. Er zijn zeker ruim 2.000 mensen aanwezig op deze dinsdag.

Hindustan Zindabad
De muziek stopt en alle kinderen moeten plaats nemen op de stoep bij de overgang. Zo wordt er een hele erehaag gevormd. Het publiek wordt opgezweept door een man in een wit trainingspak, hij is de showmaster. Hij roept: “Hindustan” en het publiek roept “Zindabad”, dat kan harder; “Hindustan”, “Zindabad” (Lang leve India). Aan de andere kant van de grens wordt er iets gelijks in het Pakistaans gezegd. Hierna beginnen de Indiase en Pakistaanse miliairen met hun uitdaging: het brullen. Gelijktijdig zet een militair aan Indiase en Pakistaanse zijde in met (Ohhhhhhhhhhhh) uiteraard versterkt door honderden megawatts en wie het langste volhoudt heeft gewonnen. Pakistan heeft alle keren gewonnen. Ze zijn in India via Idols op zoek naar degene die dit het langste kan ;-). Hierna lopen 2 militairen in een bepaalde pas naar de grens toe. In de lonelyplanet staat het omschreven als de “Monty Phyton`s Ministry of Silly Walks sketch”. Er gaat zoveel anabole door die militairen heen. Het filmpje zegt meer.
De militairen krijgen naar mate de ceremonie langer duurt minder grip op de mensenmassa. Iedereen moet blijven zitten en rustig zijn, maar het blijven Indiers en dus zijn ze lekker rumoerig en laten zich enthousiast meevoeren in het spektakel. Als de grensvlaggen naar beneden zijn, is de ceremonie na een half uur voorbij. Iedereen zoekt zijn/ haar vervoermiddel weer tussen die vele auto`s. We hebben de taxi gevonden en we mochten weer voorin zitten.

Last minute wijziging
Eigenlijk waren we van plan om naar Dharamsala te gaan, de stad waar de Dalai Lama woont, maar iets gaf ons in, om toch een andere kant op te gaan een dag voor vertrek. We konden last minute een treinkaartje naar Haridhwar krijgen. Haridhwar is na Varanassi 1 van de meest heilige plekken in India, waar iedere Indier minimaal 1 keer in zijn leven een bad in de Ganges moet hebben genomen. De treinreis ging eigenlijk hetzelfde als de vorige reis. Veel mensen, veel lawaai en viezigheid. Voor vertrek hadden we beide hetzelfde voedsel gegeten. Normaal doen we dit nooit, maar deze keer kwam het zo uit. Voordat we de trein in gingen hadden we beiden al last van lichte misselijkheid. Al voordat de trein vertrekt liggen we op ons bovenste sleeperbed. De curry komt bij ons beiden langzaam omhoog. Judith geeft om 1 uur `s-nachts aan dat ze moet overgeven en we lopen samen naar het toilet. Judith kan soms bij het overgeven flauwvallen. De laatste keer stond ik toe te kijken voor ons huis en voor ik het wist lag ze daar met haar hoofd in de meidoorn stekels.
Ziek
We gaan naar het toilet in de trein. Ik hou Judith goed vast onder haar oksels en langzaam komt alles eruit terwijl het bij mij ook weer langzaam naar boven komt. Even slikken anders geeft het zo`n rommel. Gelukkig kan ze na een paar minuten zelf weer overeind komen en zeg ik tegen haar dat ik de rest wel schoonmaak in het toilet. Shit, het toilet kan niet doorgespoeld worden, daarom stonk het zo naar plas. Wat een meur hangt er zeg! Twee uur later ga ik zelf ook. Dit is niet de meest comfortabele uitgangspositie 2 zieke mensen. Gelukkig is het rond 6 uur weer wat rustiger geworden in de trein en rond 9 uur komen we aan in Haridwar. We hebben 7 dagen de tijd om hier de boel te ontdekken. We besluiten om naar een Ashram te gaan. We krijgen een hele luxe kamer met een eigen balkonnetje op het zuiden en het is er vooral stil. We hebben zo`n 3 dagen nodig om uit te zieken. Zelfs bijna een week later kan onze maag nog steeds geen spicy eten verdragen.

In de ashram is een grote meditatieruimte met een hindustaanse tempel. Judith omschrijft het als een soort bejaarden tehuis met tafeltje dekje. Je krijgt er namelijk ontbijt, lunch en avondeten en tussendoor twee keer `chai` (masala thee). Het is wel eten wat de pot schaft, maar drie keer per dag warm! Zo krijgen we elk soort ontbijt wat je maar hebt in (Noord) India voorgeschoteld. Het ontbijt is alleen meestal wel gefrituurd. Porridge is hun `light breakfast` en dat eten wij om onze maagjes weer op orde te krijgen. Er is mogelijkheid om Yoga lessen te volgen. Voor het eerst in mijn leven heb ik me eraan gewaagd. De yogi had volgens mij nog nooit zo`n stijve hark gezien. Bij elke oefening die ik deed zei die dat het vooral voor mij een goede oefening was. Onze buren in de ashram zijn een Indiase opa en oma, die ons op weg helpen in de buurt en ons voorzien van allerlei levens adviezen. Het zijn mensen uit de Indiase upperclass, met meerdere huizen, maar die eens in de zoveel tijd in deze eenvoud willen leven. Ze zijn hier ongeveer 2 maanden per jaar te vinden. De meeste gasten zijn rijke Indiers boven de 60. Mocht lonely planet ooit nog een 60+ uitgave maken dan komt deze ashram met stip op nummer 1 voor Haridwar en omgeving.

Rishikesh
De ashram ligt op weg naar Risikesh. Risikesh staat beschreven in de lonely planet als de backpack hangout met spirituele aspiratie. Het enige wat we deze dagen willen is rust. Als we na 4 dagen uitzieken een dag naar Risikesh gaan zijn we betoverd door de schoonheid en verrast door de rust daar. Er staan hier overal ashrams langs de Ganges die door Rishikesh stroomt. Er heerst een hele goede energie. We maken twee keer een uitje naar deze stad. Als je op 2 plekken lang wil blijven in India, blijf dan een maand in (zuid) Goa en een maand in Rishikesh. Toch blijven we lekker in onze eigen ashram in Haridwar. Er is iets wat ons hier houdt. Misschien wel om even geen toeristen te zien.

6 reacties, waarvan 6 nieuw